çoğumuz, dönem dönem hayatımızın bir noktasında durur, tabiki en çok da kendimizi suçlayarak, “bu hayattan çok sıkıldık”deriz. hiç bir şeyin istediğimiz düzende gitmediğine isyan eder ve en sonunda da, “Her şey bitti.”cümlesi ile kendimizi sonsuz bir karanlıkta kaybetmekten besleniriz.

…gerçekten biten ne?

hayat mı? yoksa sadece kafamızda kurduğumuz senaryo mu? BİTTİ.

bedenin hâlâ buradaysa, nefes alıyor ve sabah yine uyanıyorsan. dünya dönmeye devam ediyor ve sen de “bitti” dediğin, o bitmeyen düzende var olmak zorundasın. yollar aynı, şehir aynı, hayatın büyük bir kısmı aynı. demek ki hayat bitmiyor her şey kendi döngüsünde devam ediyor istesen de istemesen de ….

pekiyi o zaman yıkılan ne? yada biten? büyük ihtimalle hayal ettiğin versiyonun… insanlar nefes aldıkları sürece hayatı değil, hayalini kaybeder. ama bunu kabul etmek yerine “Hayatım mahvoldu.”, “Ben bittim”…vs vs gibi dramatik bir son yazarlar.

en kolayı da bu demiyorum. aksine, onca eziyeti kendine edip de dile getirebilmek de cesaret işi…

ancak acı gerçek şu ki hayatın mahvolmadı… sadece yanlış hayale fazla yatırım yaptın. belki bir ilişkiye, belki bir insana, yanlış bir başarı fikrine, yani seni tatmin edecek bir gelecek hayaline… ve o hayal gerçekleşmeyince hayatının da çöktüğünü sandın. oysa ki (tabiki bence:)) gerçek çok daha sert.

“hayat çökmüyor. sadece bazı hayaller çürüyor.”

çürüyen bir hayale tutunmaya devam etmek, insanın kendine yaptığı en büyük eziyete dönüşüyor.ve biz bunu fark etmek yerine işimizi, evimizi, şehrimizi hatta kimliğimizi değiştirmeyi daha doğru buluyoruz, oysa çoğu zaman değişmesi gereken şey sadece hayalimiz. modası geçmiş, son kullanma tarihi gelmiş, çoğu zaman bize ait dahi olmayan bir hayale bağlı kalmamak gerektiğini kabul etmek yerine, hayatımızı çöpe atmak çok daha kolay gelir. bu çok acımasız değil mi?

tabiki hayat bir bilgisayar değil, her zaman “sil baştan” yapamasın. ama hayaller, amaçlar, hedefler tekrar tekrar şekillenebilir, onları değiştirmek mümkün.

özetle: hayatını değil, hayalini resetle
bu çok daha kolay…

~lizaçakır