seni çok güzel büyüttüm çocuk…

Sakın korkma seni bir gün sevmezler diye, ben seni sevdim… Sakın korkma bir gün terk edilirsin diye, ben seni hiç terk etmedim… Sakın onlar gibi olmaya zorlama kendini, ben seni her halinle çok sevdim.

Ben seni koşulsuz, şartsız her halinle

KABUL ETTİM…

bir şeyi başaramadığında gözlerinden çıkan o ateşi, kendine en acımasız yargılayışlarını ve kestiğin cezanın yükünü sırtlayışını çok sevdim… güldüğünde beliren gamzeni, ışıl ışıl gözlerindeki pırıltıyı sevdim… saçmaladığında o şımarıklıklarını, hasta olunca mızmızlanmanı, karanlıktan korktuğunda yatağına koşarak saklanmanıda çok sevdim… en çok heyecanınca yerine duramadığın hallerini, hayal kırıklıklarını kalbine gömerken gözyaşlarınla sulayışını da sevdim… keskin bakışlarını, sessiz çığlıklarını gözlerinden okumayı bile sevdim… tebessümündeki haklı gururu sevdim… kocaman kalbini, tereddütsüz merhametini, kendine olan saygını, en çok da dik duruşunu sevdim…

her koşulda hiç kirletmediğin o içindeki seni ÇOK sevdim…

ben seni çok sevdim küçük kız…

bu yaşına kadar hiç söylemedim “evet!” seninle büyüyerek fark edemedim…en çok bu yüzden özür dilerim…

ama sakın KORKMA…

bugün aynaya yansıyan o kadının gözlerinde kendinden emin, haklı gururu görünce bir kez daha emin oldum ki… ben kendimi çok sevdim…

içimde hala büyümeyen küçük kız çocuğuna saygılarımla 😉

lizaçakır